داستانی نه تازه

شامگاهان که روئیت دریا

نقش درنقش می نهفت کبود

داستانی نه تازه کرد، به کار

رشته ئی بست و رشته ئی بگشود.

رشته های دگر برآب ببرد.

اندرآن جایگه که فندق پیر

سایه درسایه بر زمین گسترد

چون بماند آب جوی از رفتار

شاخه ئی خشک کرد و برگی زرد.

آمدش باد و با شتاب ببرد.

همچنین درگشاد و شمع افروخت

آن نگارین چربدست استاد

گوشمالی به چنگ داد و نشست

پس چراغی نهاد بر دم باد.

هرچه ازما به یک عتاب ببرد.

داستانی نه تازه کرد، آری

آن ز یغمای ما به ره شادان

رفت و دیگر نه بر قفاش نگاه

از خرابی ماش آبادان

دلی از ما ولی خراب ببرد. !

 

فروردین ماه سال۱۳۲۵

 

هنوزاز شب دمی باقی ست

هنوزاز شب دمی باقی ست، می خواند در او شبگیر،

وشب تاب، از نهانجایش، به ساحل میزند سوسو .

 

به مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

به مانند دل من که هنوز ازحوصله و زصبر من باقی ست در او

به مانند خیال عشق تلخ من که می خواند.

 

و مانند چراغ من که سوسو می زند در پنجره ی من

نگاه چشم سوزانش، امید انگیز، بامن

دراین تاریک منزل می زند سوسو .

 

سال ۱۳۲۹

 

داروگ

خشک آمد کشتگاه من

درجوارکشت همسایه

گرچه میگویند:«می گریند روی ساحل نزدیک

سوگواران درمیان سوگواران»

قاصد روزان ابری، داروگ ! کی می رسد باران ؟

 

بر بساطی که بساطی نیست

دردرون کومه ی تاریک من که ذرّه ئی با آن نشاطی نیست

و جداردنده های نی به دیواراطاقم، دارد از خشکیش می ترکد

« چون دل یاران که درهجران یاران »

قاصد روزان ابری، داروگ ! کی می رسد باران؟

 

سال ۱۳۳۲